Onze geschiedenis

Het Tehuis St-Anna in Anderlecht: "Liefhebben, lachen, het leed verlichten"

In 1885 verleent mevrouw Depret, filantrope en mecenas die in het oude huis tussen de Broeckstraat en de Instituutstraat in Anderlecht woont, onderdak en zorgen aan dames-kostgangsters. Daartoe vergroot ze het huis en vraagt ze de hulp van de zusters van Très-Sauveur, uit Niederbronn in de Elzas. Haar oproep krijgt gehoor en op 22 augustus 1890 komen de eerste drie kloosterlingen aan.

Een jaar later komt dokter Charles Jacobs, die op zoek is naar een gebouw om er een vrouwenziekenhuis in onder te brengen, bij hen aankloppen. De dokter behaalt successen die het tehuis grote bekendheid geven.

Omdat de instelling onophoudelijk groeit, moet er in 1900 opnieuw worden uitgebreid. Het onthaalgebouw, dat vandaag nog steeds bestaat, wordt heropgebouwd en versierd met een standbeeld van Sint-Anna.

Met het uitbreken van de oorlog in 1914 valt de groei van de activiteiten van het ziekenhuis stil. Van maart 1915 tot 1919 doet het Tehuis Sint-Anna dienst als weeshuis voor een vijftigtal jongens.

Vanaf 1920 hervat het ziekenhuis zijn normale activiteit, verbetert het voortdurend zijn infrastructuur en vergroot het de onthaalcapaciteit. In 1932 wordt begonnen met de bouw van een kraamafdeling, waar gedurende meer dan 60 jaar heel wat Anderlechtenaren ter wereld zijn gekomen.

Vanaf 1947 worden er, in de richting van de Erasmusstraat, nieuwe gebouwen opgetrokken met een capaciteit van 66 bedden. De operatiezalen zijn uitgerust met het allermodernste materiaal. Een mooie kapel, die in 1961 wordt afgewerkt, maakt het gebouw helemaal af.

In september 1954 wordt de Sint-Annaschool opgericht. De verpleegopleiding zal een faam verwerven die tot ver buiten de grenzen van de gemeente reikt. In 1965 wordt een groot gebouw ingehuldigd dat voortaan onderdak verschaft aan de school.

Maar door een gebrek aan roepingen trekt de Congregatie zich vanaf 1971 geleidelijk terug uit het ziekenhuis. Zuster Jean-Marie Vianney blijft er tot aan haar dood in 1986 de eminente vertegenwoordigster van.

Hoewel zich vanaf de jaren ’80 de behoefte opdringt om uit te breiden, is dat onmogelijk in de oude Anderlechtse wijk.

De St-Remigiuskliniek

Al gauw wordt het huis te klein en onaangepast. In 1908 worden de zusters eigenaar van een villa omgeven door een ruim park in de Vandernootstraat nr. 29 waarin zij de kliniek onderbrengen met 20 bedden. Op hetzelfde terrein bevindt zich een school.

In 1921 wordt het ziekenhuis alweer te klein en wordt de primitieve villa vergroot d.w.z. verlengd met een nieuw gebouw waarin de lokalen van de polykliniek worden ondergebracht.

In 1956 wordt de derde vleugel van het ziekenhuis ingehuldigd met voorgevel aan de Vandernootstraat.

Bij het vertrek van de zusters in 1971 nemen de artsen het beheer van het ziekenhuis in handen. Dokter L. Hustinx is de spilfiguur van de afkoop, met de hulp van verscheidene enthousiaste artsen. De capaciteit van het ziekenhuis stijgt daarbij van 65 naar 96 bedden. Het is een voorbeeld van goed beheer en een instelling met een familiale sfeer en een menselijk formaat. Het ziekenhuis Sint-Remi is gezegend met een mooie tuin, waar de zieken bij mooi weer kunnen verpozen. Voor de patiënten van wie de kamer uitgeeft op de tuin verstrijkt de tijd op het ritme van het gejoel van speeltijden, het klokje van de nabije school en de bezoekjes van Zuster Marie aan haar kippenhof. Deze landelijke sfeer in de stad verzacht de stress bij het personeel en de patiënten.

Wanneer St-Anna en St-Remi besluiten te fuseren…

Tijdens zijn periode als minister van Volksgezondheid werkt de heer J.-L. Dehaene een herstructureringsplan uit voor de ziekenhuizen. De instellingen die te klein zijn om te kunnen beantwoorden aan de criteria inzake veiligheid, kwaliteit en rentabiliteit gaan dicht. Er worden bouwtoelagen toegekend, op voorwaarde dat er bedden worden geschrapt.
Op advies van de heer Van Daele, toenmalig secretaris-generaal van het ministerie van Volksgezondheid, knopen de twee ziekenhuizen onderhandelingen aan, die worden bezegeld met de ondertekening van de fusie, die in werking treedt op 1 januari 1990.

Een nieuw gebouw op mensenmaat

In 1994 wordt volgens de plannen van architectenbureau Verhaegen een totaal nieuw gebouw opgericht op een terrein van om en bij de 2 hectaren, langs de J. Graindorlaan in Anderlecht. Hierbij werden alle economische normen op het gebied van oppervlakte, ziekenhuishygiëne, functionaliteit streng nageleefd.

Een bijzondere aandacht werd besteed aan de "verpleegeenheden". Alles wat bijdraagt tot een beter comfort voor de patiënt zoals de harmonisatie van de plaatsen via een aangepaste inrichting en decoratie staat voorop in het concept. Gevels, inkomhall, herschikking, wachtzalen, kamers, toegankelijke diensten voor de patiënten maken het voorwerp uit van een gedetailleerde studie en dragen bij tot een aangenaam en sereen klimaat. De 15 000 m² worden in functie gesteld van de menselijke dimensie van het project.

De verhuis naar de nieuwe lokalen

De verhuis heeft plaats op 15 en 17 december 1994. Het zijn heuglijke dagen voor het personeel en de patiënten van beide instellingen: St-Anna en St-Remigius. Dank zij de efficiënte hulp van het leger en de medewerking van de politiekorpsen van Anderlecht en St-Jans-Molenbeek, kunnen de militaire ziekenwagens alle patiënten vervoeren zonder enig incident en in een minimum van tijd. Het nieuw ziekenhuis wordt officieel ingehuldigd op 20 januari 1996 in aanwezigheid van de toenmalige federale eerste Minister Dehaene en de Heer Chabert, toen minister van financiën van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

En wat met de oude gebouwen ?

De activiteit rond het oude tehuis Sint-Anna staat een tijdlang op een laag pitje. Gelukkig krijgt het gebouw al gauw een nieuwe bewoner: de vzw Rafaël van vader Reginald Rahoens. Een gemeenschapshuis voor jongeren, “Radio Basilique”, een restaurant voor kansarmen, en het Sint-Guido Instituut geven vorm aan het ideaal van dienstbetoon dat de ziekenhuiszusters altijd hoog in het vaandel hebben gevoerd.

De gebouwen van het ziekenhuis Sint-Remi worden een prachtig rusthuis: het Clos Saint-Remi, waar Zuster Marie haar intrek neemt. De oude villa wordt gebruikt voor studentenkamers, en een vleugel die uitgeeft op de Leopold II-laan nr. 203 blijft dienst doen als algemene polykliniek.

Huwelijk en verlovingen

In 1997 beslissen het ziekenhuis St-Anna/St-Remigius en de vzw St-Vincentius (Kliniek St-Etienne) om hun krachten te bundelen en dit op vrijwillige basis. De fusie wordt effectief met de ondertekening van een protocolakkoord op 1 januari 1999. Eén enkele directie beheert dan de exploitatie van de twee sites gedurende zes jaar. Talrijke medewerkingen ontwikkelen zich tussen beide sites.

In december 2000 huldigt het ziekenhuis Sint-Anna Sint-Remi zijn nieuwe chirurgische dagziekenhuis in, in nieuwe ruimten die zijn ondergebracht in de uitbreiding van vleugel 300.

Een dienst voor nucleaire magnetische resonantie (NMR) wordt in 2001 opgericht door een samenwerkingsverband tussen de radiologische diensten van Sint-Anna Sint-Remi, St-Etienne en Sint-Jan.
In september van dat jaar wordt een nieuw gemeenschappelijk laboratorium, CEBIODI, dat het resultaat is van een fusie van de laboratoria Staquet en Van den Abbeele, door dezelfde drie partners opgericht.

De directies van Sint-Anna Sint-Remi, St-Etienne en Sint-Jan zitten geregeld met elkaar aan tafel om een fusieproject op poten te zetten, maar de onderhandelingen hebben geen resultaat.

Sinds 1 januari 2005 hebben de ziekenhuizen Sint-Anna Sint-Remi en St-Etienne elk hun beheersautonomie opnieuw opgenomen.

De kliniek St-Anna St-Remi viert zijn 10^de verjaardag aan de Graindorlaan

Om de tiende verjaardag van de nieuwe start in de Graindorlaan te vieren, organiseerde het ziekenhuis in september 2005 een medisch symposium dat een regelrecht succes werd en door tal van Brusselse huisartsen werd bijgewoond. De personeelsleden zetten in januari 2006 hun beste beentje voor in de “Kelders van Cureghem”, om er met z’n allen de 10 kaarsjes uit te blazen.

In 2006 kreeg het ziekenhuis twee bijkomende verdiepingen. De 5^de verdieping biedt een onderkomen aan de dienst psychiatrie; de directie en de administratie nemen hun intrek op de 6^de verdieping, waardoor er op de gelijkvloerse verdieping plaats vrijkomt voor consultatieruimten.

Het ziekenhuis Sint-Anna Sint-Remi kijkt de toekomst tegemoet

De medische technieken zijn intussen zo geëvolueerd dat de verblijven van de patiënten steeds korter duren. Dat is uiteraard goed, maar het heeft wel een negatieve weerslag op de bezettingsgraad, en dus op de financiering van het ziekenhuis.

De directie van het ziekenhuis heeft, samen met haar personeelsleden, lang nagedacht over de toekomst die ze voor hun instelling willen. We hebben er een duidelijke strategie voor uitgetekend, die er in de eerste plaats op gericht is expertisecentra op te richten en te ontwikkelen.

U kunt er kennis mee maken op onze website. Er zijn tal van expertisecentra, die, als ze te klein zijn, samen met andere ziekenhuizen van het Brussels Gewest worden gerund. Zo zijn we inzake cardiologie een van de partners van het “Brussels Heart Center”, naast de ziekenhuizen Sint-Jan en St-Etienne.

Op het vlak van oncologie heeft Sint-Anna Sint-Remi een steeds nauwer samenwerkingsverband met Chirec, met de bedoeling een Kankerinstituut op te richten, waarin het multidisciplinair karakter en het hoge niveau van zorgverlening de pijlers zullen vormen.

Tegelijkertijd breiden we ons zorgaanbod uit. Zo opende op 1 maart 2007 een revalidatiedienst met 26 bedden de deuren. De patiënten die op de dienst orthopedie werden verzorgd kunnen voortaan hun behandeling voltooien in het ziekenhuis Sint-Anna Sint-Remi, terwijl ze daarvoor vroeger naar externe centra werden doorverwezen.
 
In dezelfde ijver om onze troeven te versterken, hoopt het ziekenhuis Sint-Anna Sint-Remi, als de noodzakelijke financiering rond geraakt, binnenkort een nieuw, ruim, functioneel en comfortabel dagziekenhuis te openen. Alles zal in het werk worden gesteld om ervoor te zorgen dat de patiënt zo weinig mogelijk tijd verliest en een optimaal onthaal krijgt.

We zullen van de bouw van dit pand gebruik maken om de ruimte voor de raadplegingen nog te vergroten en de lokalen van de nooddiensten herin te richten.

Maar ongeacht het medische specialisme of activiteitsgebied, bestaat ons hoofddoel erin uit te blinken in alles wat we doen. Totale Kwaliteit is ons credo. Een van de voorbeelden van dit beleid is de uitstippeling van klinische paden die op een strikte en methodische manier de behandeling van een patiënt voorschrijven, zodat die maximaal kan genieten van onze diagnostische en therapeutische knowhow.

Dat was het ziekenhuis Sint-Anna Sint-Remi in een notendop: een rijk verleden dat ons de waarden aanreikt waarmee we vandaag werken, een menselijke benadering die synoniem is van een familiale en warme sfeer, het zoeken naar perfectie in de zorgen die we verlenen, en expertisecentra die ons vertrouwen geven in de toekomst.